Dəmirov Nurlan Murad

Müharibə dövrünün xoş xatirələri olmur təbii ki. Sadəcə döyüşdən döyüşə qazandığımız qələbələr zamanı sevinirdik. Amma hər qələbədə şəhidlərimizin olmağı bizi dərindən sarsıdırdı. Yaralı o qədər çox olurdu ki, hansısa yaralıya çatdırıb kömək edə bilməyəndə özümüzü günahkar hiss edirdik. Hələ də köməklik edə bilmədiyimiz yaralıları düşünəndə adam dəli olur...Mən özüm də Suqovuşan istiqamətində yaralıları döyüş meydanından çıxaran zaman pulemyot atəşi nəticəsində yaralandım. Heç bir şey xatırlamıram sonra. Gözlərimi açanda isə Ağdamda xəstəxanada idim. Müalicə alıb, sağalıb daha sonra yenə döyüşə qayıtmışam. Ondan sonra yenə də yaralanmışam. Demək olar ki, yaddaşımın 50 faizini itirmişəm.