يَا ظَاهِراً مَوْجُوداً، وَ يَا بَاطِناً غَيْرَ مَفْقُودٍ، اُرْدُدْ عَلَى عَبْدِكَ الضَّعيفِ اَيَادِيَكَ الْجَميلَةَ عِنْدَهُ، وَ اَذْهِبْ عَنْهُ مَا بِهِ مِنْ اَذيً، اِنَّكَ رَحيمٌ قَديرٌ
Əlini ağrı hiss etdiyi yerə qoyub üç dəfə desin:
Ey aşkar valıq, ey aradan getməyən batin! Zəif və aciz bəndənə sahib olduğu gözəl nemətlərini qaytar və sahib olduğu möhnəti ondan sovuşdur ki, həqiqətən, Sən mehriban və qüdrətlisən!
Ya zahirən məvcudən və ya batinən ğəyrə məfqud, urdud əla əbdikəz zəifi əyadiyəkəl cə-milətə indəh, və əzhib ənhu ma bihi min əza, innəkə rəhimun qədir.