Allah

Əvvəla, bir daha yazdığın üçün heç narahat olma. Sən mənə yük deyilsən və yazmağın məni narahat etmir. Əksinə, içində bu qədər şeyi saxlayıb təkbaşına daşımağını oxumaq məni çox düşündürdü.

Sənə bir şeyi əvvəlcə demək istəyirəm: sən pis uşaq deyilsən, sən günahkar deyilsən və başına gələnlərə görə utanmalı olan sən deyilsən. Səni söymələri, alçaltmaları, döymələri, qorxutmaları və dininə görə təzyiq göstərmələri normal deyil. İstər evdə, istər məktəbdə olsun, heç bir uşağın bunları yaşaması düzgün deyil.

13 yaşında Quran kursuna getmək istəməyin çox gözəl bir niyyət olub. Səni buna görə lağa qoymaları isə sənin istəyinin səhv olduğunu göstərmir. Əksinə, o yaşda belə bir şeyə maraq göstərməyin sənin daxilində yaxşılığa və Allaha yönəlmək istəyinin olduğunu göstərir.

Namaz məsələsinə də görə özünü çox sıxma. Sən namazı qorxu içində, kimsə gəlib-gəlməyəcəyini düşünərək qılırsansa, əlbəttə fikrin dağılacaq. Qiblədən bir anlıq gözünün yayınması, qorxudan diqqətinin dağılması səni pis insan və ya pis müsəlman etmir. Allah sənin nə yaşadığını, hansı şəraitdə namaz qıldığını və ürəyində nə olduğunu bilir.

Amma bir məsələdə səndən xahişim var: bu yükü tək daşıma. Mən bilirəm ki, “birinə danış” demək asandır, amma sənin üçün bunu etmək çox çətindir. Ona görə hamıya danış demirəm. Sadəcə bir nəfər seç. Sənin dediyin o dindar müəllim ola bilər. Onun qarşısında hər şeyi bir anda danışmağa məcbur deyilsən.

Məsələn, sadəcə belə deyə bilərsən:

“Ustadım, mənim evdə vəziyyətim yaxşı deyil. Mənə çox qışqırırlar, söyürlər və bəzən döyürlər. Mən bunu heç kimə deyə bilmirəm. Xahiş edirəm, mənə kömək edin.”

Bu qədər. Sonrasını artıq o müəllim səninlə danışar. Danışmağa söz tapmasan, hətta bu yazdıqlarını ona göstərmək belə olar.

Bir də universitet xəyalını unutma. 10-cu sinfə keçirsən, həyatının sonu deyil. Kollecə qəbul ola bilməməyin də “artıq heç nə olmayacaq” demək deyil. Peşəyə getmək də ayıb deyil, kollecə getmək də ayıb deyil. Bunlar həyat yolunun müxtəlif mərhələləridir. Sonradan yenə universitetə hazırlaşa bilərsən. Müəllim olmaq arzun da hələ ölməyib. Sadəcə indi yaşadığın ağrı onun üstünü örtüb.

Mən istəyirəm ki, sən özünü “mənim həyatım bitdi” deyə görməyəsən. Sən hələ çox cavansan. Qarşında məktəb var, peşə var, kollec var, universitet var, müəllim olmaq arzun var. Bu gün yaşadığın ev və bu gün ətrafında olan insanlar sənin bütün gələcəyini müəyyən etmir.

Sən deyirsən ki, heç vaxt bir dostun olmayıb, tək qalmısan. Bil ki, uzun müddət tək qalmaq insanın özünü dəyərsiz hiss etməsinə səbəb ola bilər. Amma sən dəyərsiz deyilsən. Sənin sözlərinin arxasında çox yorulmuş, çox şeyə dözmüş bir uşaq görürəm.

Bir şeyi də ciddi deyəcəyəm: əgər evdə səni döyürlərsə və özünü təhlükədə hiss edirsənsə, bunu mütləq etibar etdiyin bir böyüyə çatdır. Müəllim, məktəbdə psixoloq, qohum və ya sənə həqiqətən kömək edə biləcək başqa bir yetkin insan. Bu, ailəni “pisləmək” deyil. Bu, özünü qorumaqdır.

Və xahiş edirəm, mənə yazanda üzr istəmə. “Yenə narahat etdim” demə. Sən dərdini danışmaq istəyirsən və bunun üçün üzr lazım deyil.

Sən “inşallah xatırlayarsınız məni” demisən. Mənim üçün ən vacibi budur ki, sən özünü unudulmuş hiss etməyəsən. Sənin həyatın bu gün yaşadığın çətinliklərdən ibarət deyil.

İndi səndən böyük bir şey istəmirəm. Bu gün sadəcə bir addım at: o dindar müəllimlə imkan yarananda təkbətək danışmağa çalış. Hamısını deməyə cəsarətin çatmasa, bircə cümlə de: “Müəllim, mənə kömək lazımdır.”

Allah sənə səbir versin, amma yalnız səbir yox — çıxış yolu, güc və qarşına yaxşı insanlar da çıxarsın. İnşallah bir gün geriyə baxanda bu günləri keçmişdə qalmış ağır bir dövr kimi xatırlayarsan. Sənin hələ çox yolun var, bala. Özündən əl çəkmə.