İmamverdiyev Elnur Vəfadar

Anası İmamverdiyeva Xuraman: Elnur Cəbrayıl, Zəngilan, Qubadlı, Füzuli bölgələrində döyüşüb. Sonuncu dəfə oktyabın 16-da zəng vurdu, dedi ki, bizi yuxarı aparırlar zəng çatmayacaq özüm sizinlə əlaqə saxlayacam. 5 gün zəng çatmadı sonra xəbər gəldi ki, Elnur ağır yaralanıb, Bakıya – Silahlı Qüvvələrin Mərkəzi Hospitalına aparıblar. Atası, qohumlar hamı yığılıb getdi, məni qoymadılar getməyə. 5 gün komada qaldı balam, sonra xəbər verdilər ki, komadan ayılmadı, Şəhid oldu...1 il idi balamı görə bilmirdim. Həmin gün dünyanın ən ağır əzabını, iztirabını yaşadım, indi də yaşayıram. İndi onu axtaranda gözümü darvazaya dikirəm, bəlkə gələ...Hələ də inana bilmirəm ölümünə.

Atası İmamverdiyev Vəfadar: Elnur sakit, qabiliyyətli, söz dinləyən olub uşaqlıqdan. Aktyorluq bacarığı vardı, kinoaktyor olmaq istəyirdi. O 13 yaşından ailə yükü çəkib. Evə çörək pulu qazanıb gətirib. Çox güvənirdim Elnura, diribaş, qılıqlı, bacarıqlı, əli bərəkətli idi. Daşdan çörək çıxarırdı. Sürücülük kursunu da oxutdurmuşdum ki, əlində sənəti olsun. Yaxşı maşın sürürdü, texnikadan başı çıxırdı. Müharibə başlayanda Elnur mənə tez-tez zəng vururdu. Orada “Ural” maşını sürürdü. Döyüşçülərə silah-sursat daşıyırdı. Komandiri həmişə ondan razılıq edərdi. Oktyabrın 21-də Cəbrayıl rayonunun Daşkəsən kəndində döyüş yoldaşlarına silah-sursat çatdırıb geri qayıdarkən, dağda “Qrad”la maşını vurub dərəyə aşırıblar. Elnur ayağından, budundan qəlpə yarası alıb. Ancaq başından, beynindən aldığı ağır travmadan şok keçirib. 5 gün hospitalda komada qaldı. Çox inanırdıq ki, Elnur ayılacaq, amma oktyabrın 25-də Şəhid oldu.